• Wpisów:6
  • Średnio co: 178 dni
  • Ostatni wpis:3 lata temu, 16:03
  • Licznik odwiedzin:1 242 / 1249 dni
Jesteś niezalogowany. Niektóre wpisy dostępne są tylko dla znajomych.
 
Slash, właśc. Saul Hudson (ur. 23 lipca 1965 w Londynie[1][2]) – brytyjski gitarzysta rockowy. Zasłynął przede wszystkim z występów z grupą Guns N' Roses, której był członkiem w latach 1985-1996. Od 2003 roku jest gitarzystą formacji Velvet Revolver. Współpracował także z Michaelem Jacksonem[3], owocem ich współpracy były utwory: Black or White, Give in to Me, D.S. oraz Morphine. Jak sam przyznaje duży wpływ na jego grę na gitarze miał Jimi Hendrix[4].

W 2004 roku muzyk został sklasyfikowany na 15. miejscu listy 100 najlepszych gitarzystów heavymetalowych wszech czasów według magazynu Guitar World[5].

BIOGRAFIA
Syn Afroamerykanki i Brytyjczyka (ma też brata, Albiona, zwanego Ashem), Slash wychowywał się w angielskim Stoke-on-Trent[6], zanim jego rodzina przeniosła się na stałe do Los Angeles, gdy miał 6 lat[7]. W szkole rówieśnicy traktowali go jak wyrzutka, gdyż jego charakterystyczny styl nie pasował do wyglądu większości uczniów. Nosił wówczas długie włosy, luźne koszule i jeansy. W latach 70., tuż po rozstaniu się jego rodziców, Slash zamieszkał u babci. W gimnazjum dostał swoją pierwszą gitarę. Była to hiszpańska jednostrunówka, ale nawet taka wystarczyła aby młody Slash nauczył się grać. Jednym z pierwszych utworów, które zagrał, był "Smoke on the water" zespołu Deep Purple. Duży wpływ na muzykę Slasha mieli tacy wykonawcy jak: Aerosmith, Led Zeppelin, Queen, Eric Clapton oraz The Rolling Stones. Jego ulubionym albumem stał się Aerosmith Rocks. Wkrótce zaczął poświęcać coraz więcej czasu na grę na gitarze. Grywał nawet po 12 godzin dziennie. Zaczął opuszczać lekcje w szkole, poświęcając całe dnie gitarze. Dzięki temu zyskał popularność w szkole, jednak rzucił edukację nie kończąc 11 klasy. Wkrótce dołączył do zespołu Guns N' Roses, co przyniosło mu największą popularność.

Razem z Guns N' Roses nagrał wiele znanych utworów, takich jak November Rain, czy Welcome to the Jungle. W październiku 1996 rozstał się z tą grupą. W 1995 założył zespół Slash's Snakepit, a po jego rozpadzie w 1996 kolejny zespół: Slash's Blues Ball. W 1998 reaktywował Slash's Snakepit i grał w nim do 2001.

Od 2002 gra we własnym zespole, Velvet Revolver. Razem z nim współtworzą go Matt Sorum (były perkusista Guns N' Roses), Duff McKagan (były basista Guns N' Roses) i Dave Kushner (były gitarzysta Wasted Youth). W 2002 roku czasopismo "Total Guitar" ogłosiło plebiscyt "Top 100 Guitarists", w którym Slash zajął 4. miejsce, ustępując tylko Jimiemu Hendriksowi (1), Jimmy'emu Page'owi (2) oraz Ericowi Claptonowi (3).

W kwietniu 2010 roku nakładem EMI Label Services i Roadrunner Records ukazał się solowy album gitarzysty zatytułowany Slash[8]. Gościnnie w nagraniach wzięli udział: Ian Astbury, Chris Cornell, Rocco DeLuca, Fergie, Dave Grohl, Myles Kennedy, Kid Rock, Lemmy Kilmister, Adam Levine, Steven Adler, Duff McKagan, Izzy Stradlin, M. Shadows, Ozzy Osbourne, Iggy Pop, Nick Oliveri oraz Andrew Stockdale[8].

W 2008 roku wziął udział w kampanii społecznej sprzeciwiającej się wprowadzeniu w amerykańskim stanie Kalifornia poprawki legislacyjnej zamykającej drogę parom jednopłciowym do zawierania małżeństw (tzw. Propozycja 8)[9].

13 lutego 2013 roku odbył się jego pierwszy koncert w Polsce, który miał miejsce w katowickim Spodku[10].

Pierwszą żoną gitarzysty była Renee Suran, którą poślubił 10 października 1992 roku w Marina Del Ray w Kalifornii. Jesienią 1997 roku para wzięła rozwód. Kolejną żoną Slasha była i jest Perla Ferrar- Hudson, którą poślubił 15 października 2000 roku na plaży na Maui.

Matka, Ola Hudson, zmarła w 2009 roku na raka płuc. Miała 62 lata.

INSTRUMENTARIUM
Gitary[11]
Gibson Les Paul Slash Custom Shop model
Gibson 1987 Les Paul Standard
Gibson 1958 Les Paul replika autorstwa Kris Derriga
Gibson 1959 Les Paul replika autorstwa Kris Derriga
Gibson 1957-58-59-60 Les Paul Reissue
Gibson 2004 Signature
Gibson 1963 & 1965 Melody Makers
Gibson 1960s SG
Gibson EDS-1275
Gibson 1959 Flying V
Gibson 1958 Explorer
Gibson ES-335
Gibson Firebird VII
Gibson 2007 Classic Custom
Gibson J-100
Gibson Les Paul 1960 reissue
Gibson Les Paul Slash Custom Shop model
Gibson Les Paul junior
Gibson SG Double Neck
Fender Squier
Fender 1952 Telecaster
Fender 1956 Stratocaster
Fender 1965 Stratocaster
Fender 2006 JazzMaster
Ernie Ball/Music man Silhouette
Guild 1999 Crossroads Doubleneck ("Godzilla"
Guild 12-string Acoustic Guitar
B.C. Rich Mockingbird
B.C. Rich 10-string Rich Bich
B.C. Rich Warlock
Martin D-28 Acoustic Guitar
Ramirez Classical guitar
Travis Bean Electric
First Act 2006 GarageMaster
Gretsch 6120 Brian Setzer model
Rickenbacker 12-string
Wzmacniacze i kolumny głośnikowe[11]
Marshall Vintage 1960's Marshall 1959
Marshall 2555SL Signature Head/EL-34 tubes
Marshall JCM-800 2203 Head/6550 tubes
Marshall JCM 2555 Silver Jubilee
Marshall 50W Plexi model 1987 (1973)
Marshall Vintage Modern 2466/KT-66 tubes
Marshall 1960BV 4x12 Cabinet
60 Watt Celestion "Vintage 30" Speakers
Marshall 1960BX 4x12 Cabinet
25 Watt Celestion "Greenback" Speakers
Marshall AFD100
Efekty gitarowe[11]
Dunlop Rack Mounted Crybaby
Rocktron Hush II CX
DBX 166 Compressor
Yamaha SPX 900 Multieffect
Boss DD-5 Delay
MXR 10-band graphic EQ
Dunlop Heil Talkbox
Boss GE-7 (do gry solowej)
Digital Music Corp Ground Control Switcher
Whirlwind Multi-Selector Four channel selector
Axess Electronics RXI Switcher / router
Boss OC-2 Octave
Line 6 mod Pro Studio Modeler
Line 6 Echo Pro Studio Modeler
Ebtech Hum Eliminator
Furman Power Conditioner
Peterson 490 Strobe Tuner
Korg DTR-1 Rack Tuner
Lectrosonics R400 wireless receivers
Yamaha 1500 digital delay
Tycobrahe Octavia
Ampeg SVT tube DI
MXR Blue Box
Dunlop Crybaby Slash Wah SW-95
Dunlop Crybaby Q Wah 95Q and Q-Zone
MXR Boost/Overdrive MC-402 (do gry solowej)
Chicago Iron Octavian
Dean Markley Voice Box
Inne[11]
Ernie Ball Slinky Coated titanium R.P.S Strings 11-48
przetworniki Seymour Duncan APH-1 Alnico II Pro
Vintage Gibson PAF pickups
Dunlop Purple Tortex Guitar Picks (1.14 mm)
Shure Wireless Guitar Kit
CAE custom switcher/router
Nady 950-GT Wireless Guitar System (używany w Guns N' Roses)
Monster cables

DYSKOGRAFIA
Albumy solowe
Rok Tytuł Pozycja na liście Certyfikat
USA
[12] AUS
[13] CAN
[14] NOR
[15] AUT
[16] NZL
[17] CHE
[18] SWE
[19] UK
[20] DEU
[21] POL
[22]
2010 Slash
Data: 31 marca 2010
Wydawca: EMI
3 3 1 4 1 1 3 1 17 4 11
CAN: platynowa płyta[23]
UK: złota płyta[24]
2012 Apocalyptic Love[25]
Data: 22 maja 2012
Wydawca: Dik Hayd International
4 2 2 15 3 1 3 4 27 5 5
POL: złota płyta[26]
Albumy koncertowe
Rok Tytuł Pozycja na liście
USA
[12] AUT
[16] SWE
[19] DEU
[21]
2010 Live in Manchester
Data: 3 lipca 2010
Wydawca: EMI
— — — —
2011 Made In Stoke 24/7/11
Data: 14 listopada 2011
Wydawca: Eagle Rock Entertainment
194 74 80 40
"—" pozycja nie była notowana.
Guns N' Roses
Rok Tytuł
1987 Appetite for Destruction
Data: 21 lipca 1987
Wydawca: Geffen Records
1988 G N' R Lies
Data: 29 listopada 1988
Wydawca: Geffen Records
1991 Use Your Illusion I & II
Data: 17 września 1991
Wydawca: Geffen Records
1993 The Spaghetti Incident?
Data: 23 listopada 1993
Wydawca: Geffen Records

FILMOGRAFIA
The Dead Pool (1988, film fabularny, reżyseria: Buddy Van Horn; rola epizodyczna)[27]
Anvil: The Story of Anvil (2008, film dokumentalny, reżyseria: Sacha Gervasi)[28]
Rock Prophecies (2009, film dokumentalny, reżyseria: John Chester)[29]
Lemmy (2010, film dokumentalny, reżyseria: Greg Olliver, Wes Orshoski)[30]
Cry Baby: The Pedal that Rocks the World (2011, film dokumentalny, reżyseria: Max Baloian, Joey Tosi)

NAGRODY I WYRÓŻNIENIA
Rok Kategoria Nagroda Uwagi
2010 Hard Rock Ambassador of Rock 2 Silver Clef Awards Nagroda[31]
Best Guitarist Revolver Golden Gods Awards Nominacja[32][33]
2012 Riff Lord Revolver Golden Gods Awards Nagroda[34]
 

 
Steven Adler (ur. 22 stycznia 1965 w Cleveland, w stanie Ohio[1]) – pierwszy perkusista zespołu Guns N’ Roses, w którym grał w latach 1985 - 1990. GN’R musiał opuścić ze względu na problem z uzależnieniem od narkotyków. W latach 2003-2012 tworzył w ramach zespołu Adler's Appetite. Od 2012 roku występuje w ramach solowego projektu pod nazwą Adler[2]. Wpływ na jego grę mieli tacy perkusiści jak Roger Taylor oraz Peter Criss[3].

W 1996 roku na skutek przedawkowania narkotyków Steven Adler doznał udaru mózgu, w wyniku którego ma problemy z mówieniem.

DYSKOGRAFIA
1986 – Live ?!*@ Like A Suicide EP
1987 – Appetite for Destruction
1987 – Live from the Jungle
1988 – G N' R Lies
1999 – Live Era '87-'93
2004 – Greatest Hits
Adler's Appetite
2005 – Adler's Appetite (EP)

FILMOGRAFIA
The Dead Pool (1988, film fabularny, reżyseria: Buddy Van Horn; rola epizodyczna)[4]

WIDEOGRAFIA
Steven Adler - Steven Adler's Getting Started With Rock Drumming (2009)[5]
 

 
Izzy Stradlin właśc. Jeffrey Dean Isbell (ur. 8 kwietnia 1962 w Lafayette w stanie Indiana[1]) – amerykański muzyk, gitarzysta rytmiczny. Znany z występów w Guns N' Roses. Od 1991 roku występuje i nagrywa płyty solowe (na początku jako Izzy Stradlin and the Ju Ju Hounds, później jako Izzy Stradlin ), pracuje również jako muzyk sesyjny.

Izzy, obok Axla, był głównym twórcą piosenek Guns N' Roses. Napisał muzykę i słowa do piosenek m.in. Patience, Think About You, Mr. Brownstone, Dust N' Bones, 14 Years, Double Talkin' Jive, Don't Cry i You Could Be Mine.

Po ukończeniu szkoły Izzy zdecydował, że Indiana nie wystarczy, aby zacząć poważną karierę muzyczną. Spakował swoją perkusję (wtedy był perkusistą) i wyjechał do Los Angeles. Spróbował szczęścia jako perkusista kilku zespołów, potem na krótki czas przeszedł na gitarę basową. Po kilku latach w Los Angeles, Do Izzy'ego doszedł Axl, zaczęli grać ze sobą w zespole nazwanym Rose (później nazwane Hollywood Rose), który był pierwszym w którym Izzy grał na gitarze.

Rose stało się Hollywood Rose, a następnie rozpadło się i w końcu powróciło jako Guns N' Roses. W czerwcu 1985 Guns N' Roses zagrało swoje pierwsze tournée. Wtedy Izzy zaakceptował swój cygański wygląd i zaczął grać na klasycznie wyglądających gitarach (hollowbody i semi-hollowbody, m.in. Gibsony z serii ES), na cześć swojego idola, gitarzysty Rolling Stones, Keitha Richardsa.

Kiedy tournée "Appetite for Destruction" skończyło się, Izzy, z kolegami z zespołu, zaczęli brać przez krótki czas narkotyki i nałogowo pić alkohol. W przeciwieństwie do innych, Izzy odszedł od narkotyków dość szybko. Powodem porzucenia narkotyków było wydarzenie w samolocie gdzie został aresztowany za oddanie moczu. Po tym incydencie, Izzy regularnie bada mocz na obecność narkotyków.

Izzy odszedł z Guns N' Roses w listopadzie 1991, na początku ich tournée Use Your Illusion Tour.

DYSKOGRAFIA SOLOWA

Tytuł Data wydania Wytwórnia
Izzy Stradlin & the Ju Ju Hounds 1992 Geffen
117° 1998 Geffen
Ride On 1999 Geffen
River 2001 Sanctuary
On Down the Road 2002 JVC – Victor
Like a Dog 2005 Wydanie internetowe
Miami 2007 Wydanie internetowe
Fire, the acoustic album 2007 Wydanie internetowe
Concrete 2008 Wydanie internetowe
Smoke 2009 Wydanie internetowe
Wave of Heat 2010 Wydanie internetowe
 

 
Duff "Rose" McKagan, właściwie Michael Andrew McKagan (ur. 5 lutego 1964 w Seattle[2]), amerykański multiinstrumentalista rockowy, głównie basista znany z gry w zespole Guns N' Roses.

KARIERA
Duff jako młody chłopak związany był ze sceną punkową w rodzinnym Seattle. Grał w tym czasie na perkusji oraz gitarze. Ponieważ chciał rozwijać swoją karierę muzyczną, nauczył się grać na basie (pomógł mu w tym brat) i wyjechał do Los Angeles. Poznał tam Slasha i Stevena Adlera i przyłączył się do ich zespołu – Road Crew. Wciąż jednak szukał możliwości grania w innych zespołach. Gdy przeglądał gazetę zauważył ogłoszenie, że poszukiwany jest basista. Postanowił się zgłosić. Tak poznał Axla Rose, Izzy'ego Stradlina i resztę ówczesnego składu Guns N' Roses. Po niedługim czasie zaprosił do gry w zespole Slasha i Stevena Adlera. W ten sposób powstał najsłynniejszy skład grupy Guns N' Roses. W trakcie grania w zespole, a także później Duff zajmował się karierą solową. Grał także w zespole Loaded i Neurotic Outsiders, oraz występował w Velvet Revolver. W 2010 roku po odejściu basisty Erica Avery'ego wstąpił do Jane's Addiction.

ŻYCIE PRYWATNE
Duff McKagan był trzykrotnie żonaty - pierwsza żona to Mandy Brix, druga Linda Johnson, a obecnie Susan Holmes z którą ma dwie córki - Grace (urodzona 27 sierpnia 1997) oraz Mae Marie (urodzona 16 lipca 2000). Ze swoją rodziną mieszka w Seattle w stanie Waszyngton. Za najlepszego basistę uważa Sida Viciousa.

W 2011 roku wydał autobiografię It's So Easy (And Other Lies), w której napisał między innymi, że fikcyjne piwo o nazwie Duff Beer z animowanego serialu Simpsonowie zostało nazwane na jego cześć. Autor serialu, Matt Groening, nie potwierdza tej informacji i nazywa ją "absurdem"[3].

McKagan jest jedną z ostatnich osób, którzy widzieli i rozmawiali z frontmanem zespołu Nirvana, Kurtem Cobainem, przed jego samobójczą śmiercią 5 kwietnia 1994 roku. 1 kwietnia Cobain usiadł koło McKagana w samolocie lecącym z Los Angeles do Seattle. W jednym z wywiadów powiedział: "Nie widać było po nim, że zamierza zrobić to co zrobił. Na pewno był zdołowany, bo sam bywałem w takim stanie... Przy odbieraniu bagaży pomyślałem, że zabiorę go do siebie do domu. Odwróciłem się, a jego już nie było[4].

DYSKOGRAFIA
Burden Brothers

Queen O' Spades (2002)
Fastbacks

It's Your Birthday (1981)
The Fartz

You We See Crawling (1982)
Because This Fuckin' World Still Stinks (1998)
Iggy Pop

Brick by Brick (1990)
Guns N' Roses

Live ?!*@ Like a Suicide (1986)
Appetite for Destruction (1987)
EP (1987)
G N' R Lies (1988)
Use Your Illusion I (1991)
Use Your Illusion II (1991)
The Spaghetti Incident? (1993)
Live Era: '87–'93 (Live) (1999)
Greatest Hits (2004)
Solo

Believe in Me (1993)
Beautiful Disease (1999)
Teddy Andreadis

Innocent loser (1996)
Neurotic Outsiders

Neurotic Outsiders (1996)
The Outpatience

Anxious Disease (1996)
Izzy Stradlin

117° (1998)
Ride On (1999)
River (2001)
On Down the Road (2002)
Concrete (2008)
10 Minute Warning

10 Minute Warning (1998)
Loaded

Episode 1999: Live (1999)
Dark Days (2001)
Wasted Heart EP (2008)
Sick (2009)
The Taking (2011)
The Racketeers

Mad For The Racket (2000)
Zilch

Sky Jin (2001)
Mark Lanegan

Field Songs (Track 12) (2001)
Bubblegum (Track 7) (2004)
Velvet Revolver

Contraband (2004)
Libertad (2007)

FILMOGRAFIA
The Dead Pool (1988, film fabularny, reżyseria: Buddy Van Horn; rola epizodyczna)[5]
Rock Prophecies (2009, film dokumentalny, reżyseria: John Chester)[6]
Lemmy (2010, film dokumentalny, reżyseria: Greg Olliver, Wes Orshoski)[7]
 

 
W. Axl Rose (ur. 6 lutego 1962 w Lafayette, w stanie Indiana jako William Bruce Rose, Jr., po ojczymie William Bruce Bailey[1]) – amerykański wokalista rockowy, lider Guns N' Roses. Babcia wokalisty pochodziła z Polski[2].

BIOGRAFIA
Dorastając w religijnej rodzinie zielonoświątkowej nie sprawiał większych problemów wychowawczych, dopóki nie wyszło na jaw, że partner matki, pastor Stephen Bailey, nie jest jego biologicznym ojcem. Udzielał się w chórze kościelnym, grał na fortepianie i na basie. W wieku 16 lat rzucił szkołę, zaczął coraz częściej wdawać się w bójki, co spowodowało pierwsze kłopoty z prawem. W tym czasie, w różnych zespołach, próbował sił jako basista, klawiszowiec, aż w końcu jako wokalista. Po przeprowadzce do Los Angeles kontynuował karierę muzyczną. Zmienił nazwisko na Axl Rose. Imię zaczerpnął z nazwy zespołu w którym grał jego przyjaciel. Wkrótce wszyscy przyjaciele znali go pod tym imieniem. Był wokalistą w takich zespołach jak Hollywood Rose, L.A. Guns i Rapidfire. Latem 1985 roku wraz z Izzym Stradlinem założył Guns N' Roses, w którym komponował muzykę oraz pisał teksty. W zespole istnieje po dziś dzień.

W latach 1994-2001 Axl Rose zawiesił działalność artystyczną z powodu problemów z krtanią.

ZWIĄZKI
W roku 1986 Rose zaczął spotykać się z Erin Everly, córką Dona Everly (z The Everly Brothers), dla której napisał utwór Sweet Child o' Mine - jeden z singli debiutanckiego albumu Guns N' Roses Appetite for Destruction. Para pobrała się 28 kwietnia 1990 roku w Las Vegas. Poprzedniego dnia Rose z bronią w ręku razem z Everly w swoim samochodzie obiecał jej, że jeśli za niego nie wyjdzie, popełni samobójstwo. Mniej niż miesiąc później Rose pierwszy wniósł pozew o rozwód. Para jednak niedługo potem pogodziła się. Po krótkim czasie Everly zaszła w ciążę. Poroniła w październiku 1990 roku, co było ogromnym ciosem dla Rose'a, który chciał założyć rodzinę. Everly opuściła piosenkarza w listopadzie, a małżeństwo zostało anulowane w styczniu 1991 roku.

W połowie 1991 roku Axl związał się z supermodelką Stephanie Seymour, która zagrała w dwóch teledyskach grupy Guns N' Roses - Don't Cry i November Rain. Rose bardzo mocno przywiązał się do syna Seymour, Dylana, dla którego starał się być dobrym ojcem. Seymour i Rose zaręczyli się w lutym 1993 roku, jednak zerwali trzy tygodnie później.

OSIĄGNIĘCIA
W 2006 roku piosenkarz został sklasyfikowany na 11. miejscu listy 100 najlepszych wokalistów wszech czasów według Hit Parader[3]. Z kolei w 2009 roku został sklasyfikowany na 4. miejscu listy 50 najlepszych heavymetalowych frontmanów wszech czasów według Roadrunner Records[4]. W 2010 roku w ankiecie serwisu Music Radar został uznany za najlepszego frontmana wszech czasów[5]. Axl Rose wraz z Guns N' Roses (w wielokrotnie zmienianym składzie) wydał w 2008 roku płytę Chinese Democracy. Praca nad płytą trwała ponad 14 lat.

DYSKOGRAFIA
Appetite for Destruction
GN'R Lies
Use Your Illusion I i II
The Spaghetti Incident
Chinese Democracy
The Roots of Guns N' Roses (jako członek zespołu Hollywood Rose)[6]